ΗΠΑ: Η συγκλονιστική μαρτυρία γυναίκας που μεγάλωσε περιμένοντας το «τέλος του κόσμου» στα δάση της Μοντάνα

Χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς τρεχούμενο νερό και παντελώς αποκομμένη από τον σύγχρονο πολιτισμό πέρασε τα παιδικά της χρόνια η Κέλσι Βάντερμ. Στα πυκνά και απομονωμένα δάση της Μοντάνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η καθημερινότητά της δεν θύμιζε σε τίποτα εκείνη ενός συνηθισμένου παιδιού, καθώς σημαδεύτηκε βαθιά από την ακλόνητη πεποίθηση των γονιών της ότι η ανθρωπότητα βάδιζε ταχύτατα προς την απόλυτη καταστροφή.

Μια ζωή στην απομόνωση με 20 παιδιά και στόχο την αυτάρκεια

Μιλώντας στο podcast του Νταν Μπέκερ, η Κέλσι εξιστόρησε τις πρωτόγνωρες συνθήκες υπό τις οποίες διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας της. Αρχικά, η οικογένεια διέμενε σε μια παραδοσιακή σκηνή τύπου teepee στα βουνά, προτού ο πατέρας της κατασκευάσει εξ ολοκλήρου με τα χέρια του μια ξύλινη καλύβα. Η ίδια υπήρξε το πρώτο παιδί που γεννήθηκε μέσα σε αυτό το οίκημα, ενώ στη συνέχεια προστέθηκαν δεκάδες άλλα μέλη. Συνολικά, ο πατέρας της απέκτησε 20 παιδιά με διαφορετικές γυναίκες, τα οποία μεγάλωσαν όλα μαζί στην καρδιά της φύσης.

Από πολύ μικρή ηλικία, η καθημερινή ρουτίνα των παιδιών περιλάμβανε σκληρές χειρωνακτικές εργασίες: άρμεγμα κατσικιών, κόψιμο ξύλων και καλλιέργεια κηπευτικών για τη διατροφή της πολυπληθούς οικογένειας. Ο βασικός στόχος ήταν η πλήρης ανεξαρτησία από τις δομές του κράτους και της αγοράς, ώστε σε περίπτωση κατάρρευσης της κοινωνίας ή διακοπής της εφοδιαστικής αλυσίδας, η κοινότητά τους να καταφέρει να επιβιώσει μόνη της.

Ασκήσεις εκκένωσης με λάμα και σχέδια διαφυγής

Η προετοιμασία, ωστόσο, δεν περιοριζόταν στις καθημερινές αγροτικές εργασίες. Ο πατέρας της οργάνωνε τακτικά αιφνιδιαστικές ασκήσεις ετοιμότητας, εκπαιδεύοντας τα παιδιά για το σενάριο μιας άμεσης εκκένωσης της περιοχής. Στόχος ήταν να αποκτήσουν αντανακλαστικά διαφυγής εάν ξεσπούσε η αποκάλυψη που περίμενε.

«Έπρεπε να ετοιμάζουμε τις τσάντες μας και τα κιτ επιβίωσης, να φορτώνουμε τα λάμα μας και να κάνουμε πρόβες για το τι θα κάναμε αν τελείωνε ο κόσμος», δήλωσε χαρακτηριστικά η Κέλσι. Σε αντίθεση με άλλους επιβιωτιστές (preppers) που κατασκεύαζαν υπόγεια καταφύγια και αποθήκευαν κονσέρβες, η συγκεκριμένη οικογένεια βασιζόταν στην άμεση κινητοποίηση και τη νομαδική επιβίωση στο βουνό.

Η είσοδος στο σχολείο υπό τη σκιά του φόβου

Η κατάσταση παρέμεινε εξίσου πιεστική ακόμη και όταν η Κέλσι αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα προς τον έξω κόσμο και να φοιτήσει σε σχολείο. Ο πατέρας της εξακολουθούσε να την καθοδηγεί με βάση το αίσθημα διαρκούς κινδύνου. Της έδινε ρητή οδηγία να κάθεται πάντα κοντά σε παράθυρο και να επιτηρεί συνεχώς τον περιβάλλοντα χώρο, ώστε αν έβλεπε στρατιώτες ή ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας, να τραπεί σε φυγή προς τους γύρω λόφους.

Όπως εξήγησε η ίδια, η απόφαση του πατέρα της να εγκαταλείψει τον σύγχρονο τρόπο ζωής είχε τις ρίζες της στην ενασχόλησή του με βιβλικές προφητείες και την εμμονή του ότι πλησίαζε η συντέλεια. «Μεγάλωσα σε όλη μου τη ζωή πιστεύοντας ότι η επόμενη μέρα θα ήταν η τελευταία μου», ανέφερε, περιγράφοντας το διαρκές ψυχολογικό τραύμα μιας παιδικής ηλικίας που καθορίστηκε από τον φόβο και την προσμονή του τέλους.