Αιολικά πάρκα και φωτιές: Θεωρίες συνωμοσίας, πραγματικότητα και οι έλεγχοι της Δικαιοσύνης

Οι καλοκαιρινές πυρκαγιές συχνά πυροδοτούν κύματα παραφιλολογίας και θεωρίες συνωμοσίας γύρω από την εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε καμένες εκτάσεις. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποτυπώνεται σαφώς στο θεσμικό πλαίσιο, τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) και τους εν εξελίξει ελέγχους των αρμόδιων αρχών.

Πρόσφατα περιστατικά πυρκαγιών σε περιοχές όπως η Βοιωτία, η Σητεία και το Ωραιόκαστρο, σε συνδυασμό με την εισαγγελική παραγγελία στη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού της Πυροσβεστικής για ελέγχους σε 450 αιολικούς σταθμούς πανελλαδικώς, έφεραν στο προσκήνιο ζητήματα κακοτεχνιών και πλημμελών ελέγχων. Σύμφωνα με τα στοιχεία, ορισμένες πυρκαγιές συνδέονται με τεχνικά ζητήματα, όπως σπινθηρισμούς από εναέρια καλώδια Μέσης Τάσης λόγω ανέμων, και όχι με προσχεδιασμένες μεθοδεύσεις για την αδειοδότηση πάρκων.

Σε ό,τι αφορά το νομικό σκέλος, το επιτρεπτό της εγκατάστασης ανεμογεννητριών εντός αναδασωτέων εκτάσεων έχει κριθεί και γίνει αποδεκτό από το ΣτΕ εδώ και χρόνια, όπως με την απόφαση 2499/2012 της Ολομέλειας. Όπως επισημαίνουν συνταγματολόγοι, η νομολογία επιτρέπει την εγκατάσταση υπό αυστηρές προϋποθέσεις και μόνο εφόσον η καθυστέρηση θα ματαίωνε έναν δημόσιο σκοπό, χωρίς να αλλάζει ο χαρακτήρας της έκτασης και με υποχρέωση πλήρους αποκατάστασης μετά τη λήξη της λειτουργίας. Αντίθετα, η αδειοδότηση σε καμένη έκταση συχνά γίνεται δυσκολότερη, καθώς απαιτείται αυξημένη προστασία και διαχείριση.

Ταυτόχρονα, κρίσιμης σημασίας είναι οι επενδύσεις για την αναβάθμιση του ηλεκτρικού δικτύου. Η υπογειοποίηση καλωδίων, η αντικατάσταση γυμνών αγωγών με μονωμένα και η θωράκιση των δασικών περιοχών αποτελούν βασικά εργαλεία για τη μείωση του κινδύνου σπινθηρισμών. Η Δικαιοσύνη και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί εξετάζουν πλέον σχολαστικά την τήρηση των προδιαγραφών συντήρησης, διαχωρίζοντας τα πραγματικά τεχνικά προβλήματα από τους αβάσιμους αστικούς μύθους.