Παγκόσμια Ημέρα Βλακείας: Όταν το ημερολόγιο γεμίζει με παράδοξες γιορτές

Ζούμε στην εποχή όπου σχεδόν κάθε ημέρα του χρόνου έχει επισήμως «βαπτιστεί» ως Παγκόσμια Ημέρα για κάποιο ζήτημα, σοβαρό ή εντελώς επουσιώδες. Από την Παγκόσμια Ημέρα των Γεμιστών μέχρι και την Παγκόσμια Ημέρα Ελεφάντων, το ετήσιο εορτολόγιο έχει καταντήσει ένα ατελείωτο ψηφιδωτό υπερβολής, αποδεικνύοντας πολλές φορές πως η ανθρώπινη φαντασία δεν έχει όρια, ούτε όμως και ο παραλογισμός.

Ανάμεσα στις δεκάδες εκκεντρικές επετείους που ξεχωρίζουν, ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί εκείνη που τοποθετείται στις αρχές Αυγούστου και είναι αφιερωμένη στον ανθρώπινο –και δη στον γυναικείο– οργασμό. Η έμπνευση αυτή, πέρα από τα αναπόφευκτα χαμόγελα που προκαλεί, γεννά ευλόγως το ερώτημα γιατί η έννοια του οργασμού περιορίζεται αποκλειστικά στη γενετήσια ορμή και όχι σε άλλους, εξίσου κρίσιμους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής.

Αν η Πολιτεία και οι διεθνείς οργανισμοί αποφάσιζαν να δώσουν ουσιαστικό νόημα σε τέτοιες πρωτοβουλίες, θα μπορούσε κανείς να προτείνει την καθιέρωση ενός «εργασιακού οργασμού» ή ενός «οργασμού παραγωγικότητας». Δυστυχώς, όμως, σε αυτούς τους τομείς η χώρα μας παραμένει διαχρονικά υποτονική, θυμίζοντας περισσότερο το λεγόμενο «ανοργανισμικό φαινόμενο» της οικονομίας παρά μια ζωντανή και παραγωγική μηχανή.

Καθώς τα κενά στο παγκόσμιο ημερολόγιο είναι ελάχιστα, οι προτάσεις για νέες, πιο «ρεαλιστικές» αφιερώσεις παραμένουν ανοιχτές. Μια Παγκόσμια Ημέρα Βλήτων, για παράδειγμα, θα μπορούσε να τιμήσει διπλά το προσφιλές χορταρικό της ελληνικής κουζίνας αλλά και ορισμένα δημόσια πρόσωπα που κινούνται ανάμεσά μας, συχνά πέρα από κάθε λογική και οριακά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τα UFO.

Σε κάθε περίπτωση, η υπερβολική τυποποίηση των πάντων σε «παγκόσμιες ημέρες» κινδυνεύει να ευτελίσει σοβαρά ζητήματα, μετατρέποντας την ενημέρωση σε μια ατέλειωτη σειρά από γραφικότητες. Ίσως τελικά να χρειαζόμαστε λιγότερες γιορτές άνευ ουσίας και περισσότερη κοινή λογική στην καθημερινότητά μας.