OFF THE RECORD: Μη μου λες να ζω με αναμνήσεις…
Λιονέλ Μέσι: Δάκρυα συγκίνησης στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου της Αργεντινής

Σε κλίμα βαθιάς συναισθηματικής φόρτισης ξεκίνησε το «Last Dance» του Λιονέλ Μέσι με τη φανέλα της εθνικής Αργεντινής. Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του πλανήτη δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά του κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου της χώρας του στο κατάμεστο «Μονουμεντάλ», στο πλαίσιο της φιλικής αναμέτρησης προς τιμήν του απέναντι στο Μπενίν.
Η συναισθηματική φόρτιση πριν από τη σέντρα
Η ένταση και η συγκίνηση ήταν διάχυτες πολύ πριν από την έναρξη της αναμέτρησης. Ο 39χρονος αστέρας από το Ροσάριο βίωσε ανεπανάληπτες στιγμές κατά τη διαδρομή της αποστολής προς το στάδιο του Μπουένος Άιρες. Βλέποντας χιλιάδες φιλάθλους να κατακλύζουν τους δρόμους και να αποθεώνουν το πούλμαν της «Αλμπισελέστε», ο αρχηγός της παγκόσμιας πρωταθλήτριας «λύγισε» για πρώτη φορά μέσα στο όχημα, εμφανώς συγκλονισμένος από την αγάπη και την ευγνωμοσύνη του κόσμου.
Τα δάκρυα στον εθνικό ύμνο και το ξέσπασμα του Σκαλόνι
Η κορύφωση του δράματος εκτυλίχθηκε λίγα λεπτά πριν από το εναρκτήριο λάκτισμα. Την ώρα που οι νότες του εθνικού ύμνου της Αργεντινής αντηχούσαν στο γήπεδο και δεκάδες χιλιάδες θεατές τραγουδούσαν με πάθος, ο τηλεοπτικός φακός εστίασε στον Λιονέλ Μέσι. Ο πολύπειρος επιθετικός, με δάκρυα στα μάτια και βλέμμα γεμάτο αναμνήσεις, προσπαθούσε να διαχειριστεί το βάρος της στιγμής.
Το συναισθηματικό φορτίο δεν επηρέασε μόνο τον αρχηγό. Στον πάγκο της ομάδας, ο ομοσπονδιακός τεχνικός Λιονέλ Σκαλόνι, ο άνθρωπος που οδήγησε την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου στο πλευρό του Μέσι, ξέσπασε επίσης σε λυγμούς, ανίκανος να συγκρατήσει τα συναισθήματά του μπροστά στο επικείμενο τέλος μιας χρυσής εποχής.
Το ιστορικό φινάλε μιας μυθικής διαδρομής
Η σχέση του Λιονέλ Μέσι με την εθνική ομάδα της Αργεντινής πέρασε από αμέτρητα κύματα, από την έντονη κριτική και τους χαμένους τελικούς μέχρι την απόλυτη λύτρωση και την αποθέωση με την κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα και του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το φιλικό απέναντι στο Μπενίν αποτέλεσε έναν ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν αθλητή που άλλαξε την ιστορία του ποδοσφαίρου στη χώρα του, με το κοινό να του χαρίζει το πιο ζεστό και συγκινητικό αντίο.
























