Η κρίση του μεταναστευτικού και το στοίχημα μιας «αυτοκρατορικής» Ευρώπης

Το πείραμα του τέλους της ιστορίας φαίνεται πως έχει αποτύχει οριστικά, καθώς η Δύση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διάχυτη παρακμή, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δυσκολεύονται να διατηρήσουν την ηγετική τους θέση με αξιοπιστία στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Στο επίκεντρο αυτής της γεωπολιτικής και πολιτισμικής αναταραχής, η Ευρώπη καλείται να επαναπροσδιορίσει τη στάση της απέναντι στο μείζον ζήτημα της μετανάστευσης, το οποίο λαμβάνει πλέον πολυδιάστατες διαστάσεις.

Η συζήτητική ατζέντα γύρω από το μεταναστευτικό συχνά περιορίζεται αποκλειστικά στην πίεση που ασκείται στα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η παράτυπη και η νόμιμη μετανάστευση, τα καραβάνια των εξαθλιωμένων ανθρώπων που διακινούνται υπό τον συντονισμό του οργανωμένου εγκλήματος ή κερδοσκοπικών ΜΚΟ. Ωστόσο, η πραγματική πρόκληση δεν εντοπίζεται μόνο στις θαλάσσιες και χερσαίες πύλες εισόδου, αλλά βαθιά στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών μητροπόλεων.

Στις καρδιές των μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων, έχουν δημιουργηθεί εδώ και χρόνια κοινότητες μεταναστών, κατά βάση μουσουλμανικές, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις αρνούνται να ενσωματωθούν στο παραδοσιακό ευρωπαϊκό πρότυπο και πολιτισμό. Τα λεγόμενα «γκέτο» των ξένων που ζουν και αναπαράγονται εντός των εθνικών εδαφών της Ευρώπης δημιουργούν μια νέα εσωτερική πραγματικότητα, η οποία απειλεί τη συνοχή των δυτικών κοινωνιών ανεξάρτητα από τα επίσημα κρατικά σύνορα.

Απέναντι σε αυτή τη σύνθετη πραγματικότητα, η Ευρώπη καλείται να αφήσει πίσω της τα ημίμετρα και να αναλάβει έναν πιο ενεργό, «αυτοκρατορικό» ρόλο. Η προστασία των συνόρων αποτελεί αναγκαία αλλά όχι επαρκή συνθήκη. Το κρίσιμο ζητούμενο για το μέλλον της ευρωπαϊκής ηπείρου είναι η χάραξη μιας αυστηρής και ξεκάθαρης πολιτικής ενσωμάτωσης, που θα διαφυλάττει τις ευρωπαϊκές αξίες, τη δημοκρατία και την κοινωνική ειρήνη στο εσωτερικό των κρατών-μελών της.