Γαλλία: Η κρίση χρέους και η εκτίναξη των ομολόγων ξυπνούν τους εφιάλτες της Ευρωζώνης

Η έντονη αναταραχή στη γαλλική αγορά κρατικών ομολόγων έχει πάψει πλέον να αποτελεί ένα εσωτερικό ζήτημα του Παρισιού. Η ραγδαία άνοδος του κόστους δανεισμού, σε συνδυασμό με το παρατεταμένο πολιτικό αδιέξοδο και τις δυσκολίες συγκράτησης του ελλείμματος, επαναφέρει στο προσκήνιο έναν γνώριμο εφιάλτη για την Ευρωζώνη: τον κίνδυνο μετάδοσης της πίεσης από μια ισχυρή, υπερχρεωμένη οικονομία στα υπόλοιπα κράτη-μέλη.

Τα «καμπανάκια» των αγορών και ο κίνδυνος μετάδοσης

Τα σήματα που εκπέμπουν οι διεθνείς αγορές είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά. Η απόδοση του γαλλικού δεκαετούς ομολόγου πλησιάζει το ψυχολογικό όριο του 5%, ενώ το spread έναντι του γερμανικού Bund διευρύνεται σε επίπεδα που παραπέμπουν ευθέως στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους της περιόδου 2011-2012. Παράλληλα, το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα υποχώρησε σε χαμηλό 17 μηνών, πέφτοντας κάτω από το 1,12 δολάρια, αντανακλώντας την επενδυτική ανησυχία για τη συστημική διάσταση του προβλήματος.

Οικονομικοί αναλυτές, όπως ο Ρόμπιν Μπρουκς του ινστιτούτου Brookings, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, υπογραμμίζοντας ότι οι αποδόσεις των γαλλικών τίτλων κινούνται με ταχύτητα που απειλεί να συμπαρασύρει και άλλες χώρες με υψηλό χρέος, όπως η Ιταλία. Αντίστοιχα, εκθέσεις διεθνών οίκων όπως η Evercore επισημαίνουν ότι ο φόβος μιας ευρύτερης δημοσιονομικής κρίσης επανέρχεται στο τραπέζι των επενδυτών.

Το πολιτικό αδιέξοδο στο Παρίσι και η δημοσιονομική εξίσωση

Στον πυρήνα της αναταραχής βρίσκεται η έντονη πολιτική αβεβαιότητα στη Γαλλία. Η κυβέρνηση επιχειρεί να δρομολογήσει παρεμβάσεις για τη μείωση του ελλείμματος, ωστόσο οι προτεινόμενες περικοπές δαπανών και οι αυξήσεις φόρων προσκρούουν σε ένα εξαιρετικά κατακερματισμένο κοινοβουλευτικό τοπίο. Με τον ορίζοντα των επόμενων προεδρικών εκλογών να πλησιάζει, οι αγορές αμφισβητούν ανοιχτά την ικανότητα της πολιτικής ηγεσίας να εφαρμόσει ένα αξιόπιστο και πειθαρχημένο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής.

Οι πληθωριστικές πιέσεις, το αυξημένο ενεργειακό κόστος και η επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης καθιστούν την εξυπηρέτηση του χρέους ακόμα πιο δαπανηρή, περιορίζοντας δραστικά τα περιθώρια δημοσιονομικών ελιγμών για το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών.

Γιατί η σημερινή συγκυρία διαφέρει από το 2011

Αν και οι συγκρίσεις με την κρίση του 2011-2012 είναι αναπόφευκτες, η σημερινή Ευρωζώνη διαθέτει ισχυρότερους θεσμικούς μηχανισμούς και προηγμένα εργαλεία παρέμβασης μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Παρ’ όλα αυτά, η κρίσιμη διαφορά έγκειται στο μέγεθος της εμπλεκόμενης οικονομίας. Η Γαλλία δεν είναι μια περιφερειακή χώρα, αλλά η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του μπλοκ και ένας από τους βασικότερους πυλώνες της ευρωπαϊκής αγοράς κρατικού χρέους.

Εάν η ανοδική πίεση στα γαλλικά ομόλογα εδραιωθεί, η επανατιμολόγηση του κινδύνου ενδέχεται να αυξήσει συνολικά το κόστος δανεισμού στην Ευρώπη. Σε ένα τέτοιο σενάριο, το ενδιαφέρον θα μετατοπιστεί αναπόφευκτα από τις πολιτικές εξελίξεις στο Παρίσι στις αποφάσεις που θα κληθεί να λάβει η ΕΚΤ για τη διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.